A sky full of universe

As a little boy living in the western suburbs of Athens I had a few cassettes that they had dropped by my elder brother. In one of them I could listen to one song again and again pushing the stop, rewind and play button. I didn't know the words but something had me kept in listening to that melody so many nights.

I was sitting in our balcony behind the plants or our last floor small apartment when everybody was sleeping and I was listening to this one song as I was gazing to the stars above me. The city lights were not strong enough to cover these sparks in the night sky in that ruthless competition. 

My favourite moment was when an aeroplane was passing by, in that deep sky. That certain moment I was climbing up to it, reaching above the city limit. It was magical. I was feeling that there up in the sky I could be pointed out far from my loneliness in that endless world.

Now I'm 33 and I can completely understand the lyrics but still... I miss that balcony reaching out the stars and also I miss someone to sit next me and stare this endless universe with me.
Let this magic begin again ...

Zombie Nations

Between all animals only a zombie can kill a human for power. Other animals kill for food and survival. 

There is a very strong relationship among every nation and its own zombies. Every nation needs its own zombies. So it builds them and/or helps them to flourish under some occasions. By this way the citizens they remain humans with breathing vivent thoughts won't protest for a living life. Lots of zombies can kill in the name of "mama country", it's like the umbrella corporation in Resident Evil. The capital letter for words Nation and Zombie, can give a swastika, this stupid thought of mine can be a memorability game that they are the consistent parts of the same thing.  I didn't mean to scare anyone. This is a message to anyone left alive.

συναισθήματα τα στερεότυπα ή στερεότυπα τα συναισθήματα;

"Στερεότυπα: Γενικευτικές πεποιθήσεις των μελών μιας ομάδας ως προς το πώς συμπεριφέρονται τα μέλη μιας άλλης ομάδας" απαντάει η κοινωνική ψυχολογία, αντλώντας από το γνωστικό μοντέλο, για το τι είναι αυτά τα στερεότυπα (βλ. Κοινωνική Ψυχολογία, Κοκκινάκη. Φ.) 

Προσωπικά δεν ξέρω ποιος/ποια κάθε φορά απαρτίζει ποια ομάδα και πως αλληλεπιδρά μέσα σε αλλεπάλληλα χαοτικά νοήματα για να στερεοτυπήσει και να στερεοτυπηθεί. Αυτό που νομίζω πως ξέρω, είναι πως σε ανάλογες βιωματικές χρονικότητες οι περισσότεροι/ες θα έχουν βιώσει το πένθος του τέλους, του τέρματος, του αποχωρισμού, του θανάτου, θα έχουν νιώσει την χαρά της αρχής, του νέου, της δημιουργίας, του απροσδόκητα ωραίου, χωρίς να είναι απαρεγκλίτως απόλυτο ως ένα μοντέλο αυτό.

Σήμερα στο μετρό συνάντησα την Δήμητρα, την Γαλάνη. Αυτή τη στιγμή χαρά και πένθος. Αμφιθυμία. Χαρά που είδα μέσα σε ένα μέσο ευρείας χρήσης αυτό το λαρύγγι που μου 'χε κρατήσει συντροφιά για αρκετά βράδια. Χαρά που "έδωσε" την σπρωξιά της, στις δικές μου αφηγήσεις, για την κοινωνική αλλαγή. Χαρά επειδή της κράτησα το μπράτσο και της είπα ένα ευχαριστώ γνωρίζοντας ότι ανατροφοδοτώ αυτό το εξ αποστάσεως πρόσωπο, που ήξερα ως τώρα μονόδρομα. Και μετά πένθος. Πένθος για την κάθε όμορφη επαφή που τελειώνει. Πένθος για την αλλαγή μιας κοινωνικής κατάστασης που δεν έχει έρθει ακόμη. Πένθος για τα λόγια  που δεν ειπώθηκαν ποτέ και έτσι "πραγματικότητες" έμειναν να περιμένουν την εκάστοτε δική τους αλληλεπίδραση.

Τα συναισθήματα αυτά του πένθους ίσως δεν αποτελούν την μονοπωλιακή διεκδίκηση του πεσσιμιστικού στρατοπέδου, όπως η περισσότερες πολιτικές ευτυχίας επιβάλλουν, μπορούν να γίνουν νοσταλγία, αναπόληση περαστική και τέλος, η Δήμητρα, το αντικείμενο ενός στοχασμού, που με τεχνικά ηχοχρώματα, κάλλος συναισθηματικότατο και λογοτεχνικά τερτίπια καλοπιάνουν μια παρελθούσα χρονικότητα ενός στοχασμού για να καλοσορίσουν το, απείρων σεναρίων, εκτυλισσόμενο μέλλον. 

Χειμωνιάτικο βράδυ του 2008 στα Ιωάννινα, 
παρέα με τη Δήμητρα στο ηχείο, 
πίσω από το μπλοκ των σημειώσεων της σχολής, δημιουργημένο 
χωρίς πίεση, με "αυτόματη" γραφή.

όταν η μουσική συναντάει την κριτική κοινωνική πρακτική

Ο σμήναρχος P.W. Tibbets χαιρετώντας από το
πιλοτήριο του βομβαριστικού λίγο πριν την
απογείωση στις 6 Αυγούστου 1945.
(αρχείο πολεμικής αεροπορίας ΗΠΑ)

Το ημερολόγιο έδειχνε 6 Αυγούστου του 1945 8:15 το πρωί και η ιστορία θα σήμανε σε λίγο το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στις 2 Σεπτεμβρίου με την παράδοση άνευ όρων της Ιαπωνίας στο θωρηκτό των ΗΠΑ "Missouri". 

Ρίψη του "Little Boy" στη 
Χιροσίμα, λήψη από 

έδαφος σε απόσταση 7χλμ.

Η ημερομηνία αυτή του Αυγούστου όμως θα κέρδιζε την πρωτιά στην αρχή μιας νέας εποχής πολέμων με την χρήση πυρηνικών όπλων. Το αυγουστιάτικο αυτό πρωινό και τρεις μέρες αργότερα στις 9 Αυγούστου του 1945 θα έχαναν 240.000 άνθρωποι την ζωή τους με τις δύο επιθέσεις/"βόμβες" των ΗΠΑ στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

εκεί που τίποτα δεν κινείται:
άνθρωπος κινεί την σκέψη του

Το όνομα του βομβαριστικού που θα έπληττε την Χιροσίμα ήταν Enola Gay που ήταν το όνομα της μητέρας του πιλότου σμήναρχου Tibbet. Η βόμβα που κουβαλούσε ονομαζόταν "Little Boy", το οποίο σημαίνει το μικρό αγόρι. 
<<ο γιος που μεταφερόταν μέσα στη μαμά του!>> (που σε Φρόυντ να δεις συμβολισμούς)

Στην ανατολή της δεκαετίας του 1980 η Thatcer θα έτριβε τις πλάτες των ΗΠΑ, επιτρέποντάς την τοποθέτηση πυρηνικών πυραύλων σε βρετανικό έδαφος, λαμβάνοντας θέση στο ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής ΗΠΑ-ΕΣΣΔ. Το βρετανικό συγκρότημα Orchestral Manoeuvres in the Dark (OMD) θα γράψει το κομμάτι "Enola Gay", το οποίο κυκλοφορεί στις 26 Σεπτεμβρίου 1980. Οι

αρχικά σχεδιάστηκε για το κίνημα παρόπλισης
των βρετανικών πυρηνικών όπλων στα τέλη του 1950

στίχοι του ανακεφαλαιώνουν την πρόσφατη ιστορία του βομβαρδισμού της Χιροσίμα με έντονο σαρκασμό και ειρωνεία ενώ δεν αφήνουν απέξω το πολιτικό κλίμα της εποχής με την Thatcher στο στόχαστρο, ως άλλη μία εθνική ηγέτιδα/δυνάστης. Τον Οκτώβριο του 1983 πάνω από 300.000 πολίτες στην Μεγάλη Βρετανία διαδηλώνουν κατά των πυρηνικών όπλων στο Hyde Park του Λονδίνου. 

οι στίχοι:

Enola Gay, you should have stayed at home yesterday
Oho can't describe the feeling and the way you lied
These games you play, they're gonna end it all in tears someday
Oho Enola Gay, it shouldn't ever have to end this way
It's 8.15, and that's the time that it's always been
We got your message on the radio, conditions normal and you're coming home
Enola Gay, is mother proud of little boy today
Oho this kiss you give, it's never ever gonna fade away
Enola Gay, it shouldn't ever have to end this way
Oho Enola Gay, it shouldn't fade in our dreams away
It's 8:15, and that's the time that it's always been
We got your message on the radio, conditions normal and you're coming home
Enola Gay, is mother proud of little boy today
Oho this kiss you give, it's never ever gonna fade away

Προτιμώ αυτή την εκδοχή του κομματιού απ' αυτήν των OMD καθώς θυμίζει περισσότερο '68.